Nieuws

Dinsdag 29 december 2020
H. Missen ten afscheid in Velp, Escharen, Gassel
“Draag de nieuwe pastoor net zo op handen als u mij gedragen hebt. Houd stand.”
 
Een behoorlijk aantal parochianen uit Velp trotseerde de kou van de laatste woensdag van 2020 om het afscheid van pastoor Aarden bij te wonen in de kerk van de HH. Vincentius en Antonius van Padua. 
 
“Deze eucharistie staat niet alleen in het teken van dankbaarheid vanwege de geboorte van Jezus, maar ook vanwege negen-en-een-half jaar met u Kerk zijn,” opende de pastoor de viering. Omdat het de derde was van de afscheidstournee, raakte hij wat meer gewend aan het aanstaande vertrek en was hij de emoties beter de baas. 
 
“We kunnen van ‘t kribje niet scheiden, we wachten het nieuwe jaar,” begon de preek. Het afscheid nemen is niet gemakkelijk, maar toch begint het nieuwe jaar binnen afzienbare tijd. De nek-klem van de bisschop werd steeds strakker aangedraaid en nog eens weigeren was geen optie. Dat betekent dat het afscheid nemen van Velp is aangebroken. Jarenlang hebben de pastoor en Tippie met veel plezier in Velp gewoond. Gastvrij werd hij ontvangen en gastvrij heeft hij talloze bakken koffie gezet.  Hij eerde de kosters, de schoonmakers, de koorleden en met name de organist: “Hans, ik ken vele organisten, maar weinig die er nooit langs speelden. Jij speelde er nooit langs. Mensen, wees zuinig op zo’n iemand.” 
 
Ook pleitte de pastoor voor het behoud van de kerk van het voormalige kapucijnenklooster. Het is belangrijk het kunstpatrimonium dat van onschatbare waarde is te beschermen. De beste manier is daarvoor het blijven vieren van de HH. Missen. Hij riep de parochianen op de vieringen ook daar te bezoeken. 
 
Met pijn in het hart nam hij afscheid, maar met trots zei dat de sacramentele Kerk de redding van kerkgebouwen is. Daarom vroeg hij: “Draag de nieuwe pastoor net zo op handen als u mij gedragen hebt. Houd stand.”
 
Op het einde van de eucharistieviering sprak koster “trouwe” Theo Raaijmakers namens de parochianen en vrijwilligers in Velp. Hij memoreerde de pastoor en Tippie als karakteristieke inwoners van het dorp. Ook de vondst van de staakmadonna kwam voorbij en de beschuit-met-muisjes in de pastorietuin toen het Jezuskind gevonden was. Theo stond ook stil bij de inrichting van de Brabantse Mariakapel, dagelijks een doorslaand succes in het dorp. Dat geldt ook voor de traditionele kerststal in de garage van de pastorie, die voortaan door anderen opgebouwd dient te worden. De dankbaarheid reikte ook de steun die hij bood als dat nodig was, vooral bij uitvaarten. 
 
Vlak voordat hij voor het laatst het kruisteken ter zegen sloeg, riep de pastoor pater Jacques Wijnen O.F.M.Cap. in herinnering. Het was bijzonder en eervol dat diens requiemmis in de parochiekerk van Velp mocht worden gevierd. “Mag hij in Velp altijd rusten in vrede,” sloot hij af. Na de zegen zwaaiden pastoor en parochianen elkaar.

Afscheid in Esteren:
“Lastig” met een brok in de keel
  
Zo vol als de Sint-Lambertuskerk mocht zijn, was het Esterse godshuis dinsdagavond gevuld met parochianen. Het Esters gilde was vertegenwoordigd in de kerk. Aan het begin van de eucharistieviering waarin pastoor Aarden afscheid nam van Escharen, kreeg hij het even te kwaad. “Lastig,” zei hij met een brok in de keel, voordat hij de schuldbelijdenis inleidde. 
 
Aan het begin van de preek memoreerde hij het warme onthaal dat hij op Tweede Pinksterdag 2011 bij de Sint-Machutusbedevaart in Escharen kreeg. Hij uitte zijn dankbaarheid en gaf toe dat hij “wel gek was” een parochie achter te laten waarvan hij houdt. Gehoorzaamheid aan de bisschop betekende dat er na een aantal malen - met lef - “nee” gezegd te hebben, iets begon te knagen. Daarom schoorvoetend het “ja” tegen Lith en de parochies rondom. 
 
Pastoor Aarden dankte de parochianen, de vrijwilligers, de koren, de talloze mensen die hand-en-spandiensten verrichtten, inclusief het gilde van Sint-Antonius Abt. Hij riep de parochianen op zuinig te zijn op hun orgel en er werk van te maken. De keuze is simpel: elders in de parochie onderdak bieden en gebruiken waarvoor het bedoeld is, ergens opslaan of verkopen. Een andere oplossing die toekomst biedt is er niet. 
 
Met het vertrek van de pastoor is het niet voorbij met de Kerk. Er staat den opvolger klaar, de sacramenten zijn veiliggesteld en de kerkgangers zijn de dragende krachten onder de toekomst van de parochie en het kerkgebouw. 
 
Namens de parochianen uit Escharen stak Marietje Bens de loftrompet nadat de pastoor het slotlied ten gehore had gebracht. Het was even wennen, maar de pastoor ging ervoor. Machuut was het hoogtepunt van het jaar, de kerk werd gepoetst en versierd als nooit tevoren. Een genie in het bouwen, schilderen, mooi verzorgen van vieringen... hij zorgde voor een bloeiende kerk en een opgeknapte begraafplaats. Ook uitte zij dankbaarheid voor zijn muzikale talenten. Tot slot sprak zij de hoop uit dat de pastoor met open armen wordt ontvangen in Lith. 
 
Een tweede applaus zwaaide de pastoor uit…

Afgelopen maandagavond heeft pastoor Aarden tijdens een sobere, maar desalniettemin indrukwekkende Eucharistieviering afscheid genomen van Gassel.
 
Aan het begin van de H. Mis vroeg hij de parochianen hem te vergeven waarin hij mogelijk tekortgeschoten had. In de preek blikte hij terug op zijn tijd in de parochie en met name in Gassel.
Hij benadrukte dat Gassel vol “goei volk” zit en dat een priester gedragen wordt door de trouwe kerkgangers die de Kerk mede betekenis geven in een dorp. Volgens de pastoor is een priester “vooral dienaar om de sacramenten aan te bieden, er te zijn wanneer dat nodig is en weg te blijven als dat moet”. Hij dankte niet alleen de trouw van de katholieken, maar ook die van de vrijwilligers die hem nooit in de steek lieten. “Het zijn de kleine dingen die het doen, die het verschil maken, die het licht in de wereld laten schijnen als het goed gaat, maar ook als het tegenzit en er afscheid genomen moet worden”.
De pastoor eerde de Gasselse volksaard, die ook inhoudt er allemaal te zijn als iemand overlijdt.
 
Namens Gassel sprak Andrea van Laarhoven lovende woorden aan het adres van pastoor Aarden. Het was - van twee kanten - even wennen, maar Gassel had aan hem een pastoor die streed voor de Sint-Jan de Doperkerk en het interieur zo aanvulde dat het een vertrouwde en warme uitstraling kreeg. Ze prees zijn betrokkenheid, luisterend oor en positieve nabijheid als het leven tegenzit. 
 
Met een applaus zwaaide Gassel “haar” pastoor uit.