Preek door de pastoor
Televisiemis St-Elisabeth Grave d.d. 9 augustus 2026
In deze vakantietijd roept een boot allerlei beelden op. Misschien denkt u aan een zeilboot op een Nederlands meer. Aan een sloep op de Maas. Of aan een cruiseschip dat mensen naar zonnige bestemmingen brengt. Boot en vakantie lijken bijna vanzelfsprekend bij elkaar te horen.
Maar het woord boot heeft vandaag ook een andere lading.
Want terwijl wij genieten van rust en ontspanning, stappen elders in de wereld mensen in gammele bootjes. Niet voor een vakantie, maar uit pure noodzaak. Zij laten huis en haard achter, vluchten voor oorlog, geweld, vervolging of uitzichtloze armoede. Voor velen is de overtocht over bijvoorbeeld de Middellandse Zee een tocht vol hoop, maar helaas ook vol angst. Te vaak bereikt die reis de overkant niet.
Juist daarom maakte paus Leo XIV een veelzeggende keuze. Op 4 juli jongstleden koos hij er niet voor aanwezig te zijn bij de viering van 250 jaar Verenigde Staten. Hij koos ervoor om naar Lampedusa te gaan, het eiland dat voor velen de poort naar Europa is geworden, maar ook de plaats waar zovelen hun leven verliezen. Daarmee herinnerde hij de wereld eraan dat het evangelie altijd begint bij de mens die lijdt, bij degene die dreigt te verdrinken, letterlijk of figuurlijk.
Ook in het evangelie van vandaag is er een boot. De leerlingen bevinden zich midden op het meer. De wind steekt op. De golven slaan tegen de boot. Ze raken in paniek. Is dat beeld eigenlijk niet verrassend actueel?
Ook onze wereld lijkt soms op die boot. Er zijn oorlogen, polarisatie, onzekerheid, zorgen om de toekomst. Ook de Kerk ervaart tegenwind. En misschien herkennen wij het ook persoonlijk. Ziekte, verlies, eenzaamheid of vragen waarop geen antwoord lijkt te komen.
Juist op dat moment verschijnt Jezus.
Niet door de storm weg te nemen, maar door er middenin aanwezig te zijn.
Zijn eerste woorden zijn geen verwijt, maar een bemoediging:
“Wees niet bang. Ik ben het.”
Dat zijn woorden die iedere generatie opnieuw nodig heeft.
Petrus vraagt vervolgens of hij over het water naar Jezus mag komen. Zolang zijn blik op Jezus gericht blijft, gaat het goed. Maar zodra hij alleen nog de wind en de golven ziet, begint hij te zinken. Hoe herkenbaar is dat.
Ook wij kunnen soms zo opgaan in alle zorgen en problemen dat wij alleen nog de storm zien. Dan verdwijnen vertrouwen en hoop naar de achtergrond.Maar zelfs dan laat Jezus Petrus niet verdrinken. Meteen steekt Hij zijn hand uit.
Dat is misschien wel het mooiste van dit evangelie: Gods hand is altijd sneller dan onze ondergang.
In de eerste lezing hoorden we hoe Elia God niet ontmoette in de storm, niet in de aardbeving en niet in het vuur, maar in het suizen van een zachte bries.
God is vaak niet aanwezig in het spectaculaire. Hij komt juist in de stilte, in een klein gebaar, een luisterend oor, een uitgestoken hand, een woord van hoop.
Dat geldt ook voor ons als christenen. Wij kunnen de stormen van de wereld niet in ons eentje oplossen. Maar wij kunnen wel, ieder op onze eigen plaats, die uitgestoken hand van Christus zichtbaar maken.
Misschien voor een buur die eenzaam is. Voor iemand die rouwt. Voor een vluchteling die een nieuw bestaan probeert op te bouwen. Voor iemand die het geloof dreigt kwijt te raken.
Vandaag is bovendien de derde keer dit jaar dat de Eucharistie vanuit deze kerk op nationale televisie wordt uitgezonden. Drie keer.
En drie is in ons geloof nooit zomaar een getal.
Wij beginnen iedere viering in de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest. Drie Personen, één God. De Drie-eenheid is het hart van ons geloof: God is gemeenschap, liefde en verbondenheid.
Misschien mogen wij daarom deze derde uitzending ook zien als een mooie herinnering aan onze eigen roeping. Wij staan hier niet op onszelf. Wij vormen samen één gemeenschap, verbonden met Escharen, Gassel, Grave en Velp, verbonden met alle kijkers thuis en verbonden met de wereldkerk.
En juist die verbondenheid mag zichtbaar worden in de boot van het evangelie.
Die boot wordt in de christelijke traditie vaak gezien als beeld van de Kerk. Een boot die soms slingert op hoge golven. Een boot waarin mensen verschillend zijn, maar samen onderweg blijven. Niet omdat de zee altijd rustig is, maar omdat Christus zelf aan boord komt.
Laten wij daarom vandaag bidden voor allen die zich op zee bevinden. Voor hen die varen voor hun werk of ontspanning. Maar vooral voor hen die hun leven wagen op zoek naar veiligheid en toekomst. Dat zij mensen ontmoeten die niet wegkijken, maar hun hand uitsteken.
En laten wij ook bidden voor onszelf. Dat wij, wanneer de stormen van het leven opsteken, niet blijven staren naar de golven, maar onze blik gericht houden op Christus. Want zijn woord blijft klinken, ook vandaag:
“Heb moed. Ik ben het. Wees niet bang.”
