Donderdag 26 maart 2026
Doe mee met onze vastenactie!
Een land dat mijn hart heeft geraakt
Mijn naam is Jeanne Rutjes-Roefs. Al ruim 40 jaar speel ik orgel bij het JCH. Muziek speelt dus al een groot deel van mijn leven een belangrijke rol, maar zo’n 12-13 jaar geleden heeft een andere plek in de wereld een bijzondere plaats in mijn hart gekregen. Op 19 januari jongstleden zijn mijn man Jules en ik voor de twaalfde keer naar Gambia gereisd. Gambia wordt ook wel ‘The Smiling Coast’genoemd: het kleinste land op het WestAfrikaanse vasteland, helemaal omsloten door Senegal en op ongeveer zes uur vliegen van Nederland. Het is een compleet andere wereld.
Warme glimlach, harde werkelijkheid
Waar de eerste keer een luie vakantie beoogd werd, had deze een compleet andere uitwerking op ons. Het land, maar vooral de mensen, hebben ons geraakt. Veel mensen bezitten weinig of zelfs bijna niets, maar toch zie je overal die warme glimlach. Tegelijkertijd leven veel Gambianen in absolute armoede. Honger, armoede en ondervoeding nemen toe en de gemiddelde levensverwachting ligt slechts rond de 53 jaar. Dat maakt indruk. Van huis uit hebben Jules en ik meegekregen dat je altijd iets over moet hebben voor een ander. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen: geboren op een andere plek, met hetzelfde bloed, misschien een andere huidskleur. Delen maakt je leven mooier en rijker.
Van vakantie naar betrokkenheid
Wat ooit begon als een vakantie, is uitgegroeid tot compleet iets anders. Inmiddels reizen onze koffers vaak voller naar Gambia dan dat ze terugkomen. Ook sturen we vooraf dozen met spullen via een containerschip. Het blijft allemaal kleinschalig en informeel. We zijn geen stichting en willen dat ook niet worden. Ter plekke kijken we steeds waar hulp het hardst nodig is. Het lijken druppels op een gloeiende plaat, maar de directe hulp die geboden kan worden is veel meer dan dat. Het geld dat we zelf opzijzetten en de donaties – groot of klein – van familie, vrienden en kennissen nemen we mee naar Gambia. Iedere cent wordt daar besteed.
Een vraag van de parochie
Niet zo lang geleden benaderde pastoor Schaepman me met de vraag of ‘ons project’ misschien een doel voor de parochiële Vastenactie zou kunnen zijn. Die vraag overviel me eerlijk gezegd een beetje. Toch bracht het ons ook aan het dromen over wat er allemaal niet mogelijk kan worden gemaakt.
Een kliniek zonder werkende apparatuur
Zo bezochten we dit jaar een klein kliniekje in een buitenwijk van Serekunda.
Er stond een koelkast… kapot.
Een bloeddrukmeter… kapot.
Behandelapparatuur… kapot.
Eigenlijk was niets wat er stond nog bruikbaar.
Ook gingen we langs bij het kliniekje in “ons dorp”, waar vrouwen hun kindje kunnen krijgen. Veel van deze vrouwen hebben nog niet eens kleertjes voor hun pasgeboren kindje…
Gelukkig breit de groep EVA – een groep ijverige Esterse vrouwen – al twee jaar voor ons project de mooiste dekentjes, mutsjes, jasjes en sokjes. Maar de kliniek heeft ook dringend behoefte aan verbandmiddelen.
Het koor zonder orgel
Een ander bijzonder verhaal gaat over Christopher, de tuinman van ons hotel in Gambia. Hij is dirigent van het koor van de katholieke kerk Star of the Sea. Helaas heeft het orgel de geest gegeven. Voor hem is het onmogelijk om zelf een nieuw orgel aan te schaffen. Jules en ik hebben een repetitie van het koor bijgewoond en alleen al van het enthousiasme van de zangers en zangeressen word je blij. Dan gun je hen zo’n vervangend orgel van harte. Christopher is tenslotte ook een beetje mijn collega.
Kinderen zonder schoenen
En dan is er nog Farato. Daar wachten zo’n zestig kinderen op een paar schoenen. Zij krijgen les van Awa Jobe, een onbetaalde onderwijzeres uit de gemeenschap zelf. Vijf dagen per week geeft zij deze kinderen les pro Deo; ze leert hen lezen, schrijven en rekenen omdat dat hen een kans geeft om later verder te komen in het leven.
Kleine hulp, groot verschil
Niet alles kan opgelost worden en niet alles kunnen wij regelen. Maar we proberen wel praktische solidariteit te tonen met mensen die het minder hebben dan wij. Soms kan iets kleins al een groot verschil maken. Met een frietpan kan iemand bijvoorbeeld een klein restaurantje beginnen en met een klein startkapitaal kan een eigen bedrijfje ontstaan.
Dromen kunnen werkelijkheid worden
Met uw bijdrage aan de parochiële Vastenactie helpt u om een paar van onze dromen – of eigenlijk hun dromen – waar te maken. Hartelijk dank.
Geld overmaken kan nog steeds naar: NL49 RABO 0117 1025 20 ten name van Parochie H. Elisabeth, vastenactie 2026.
Mijn naam is Jeanne Rutjes-Roefs. Al ruim 40 jaar speel ik orgel bij het JCH. Muziek speelt dus al een groot deel van mijn leven een belangrijke rol, maar zo’n 12-13 jaar geleden heeft een andere plek in de wereld een bijzondere plaats in mijn hart gekregen. Op 19 januari jongstleden zijn mijn man Jules en ik voor de twaalfde keer naar Gambia gereisd. Gambia wordt ook wel ‘The Smiling Coast’genoemd: het kleinste land op het WestAfrikaanse vasteland, helemaal omsloten door Senegal en op ongeveer zes uur vliegen van Nederland. Het is een compleet andere wereld.
Warme glimlach, harde werkelijkheid
Waar de eerste keer een luie vakantie beoogd werd, had deze een compleet andere uitwerking op ons. Het land, maar vooral de mensen, hebben ons geraakt. Veel mensen bezitten weinig of zelfs bijna niets, maar toch zie je overal die warme glimlach. Tegelijkertijd leven veel Gambianen in absolute armoede. Honger, armoede en ondervoeding nemen toe en de gemiddelde levensverwachting ligt slechts rond de 53 jaar. Dat maakt indruk. Van huis uit hebben Jules en ik meegekregen dat je altijd iets over moet hebben voor een ander. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen: geboren op een andere plek, met hetzelfde bloed, misschien een andere huidskleur. Delen maakt je leven mooier en rijker.
Van vakantie naar betrokkenheid
Wat ooit begon als een vakantie, is uitgegroeid tot compleet iets anders. Inmiddels reizen onze koffers vaak voller naar Gambia dan dat ze terugkomen. Ook sturen we vooraf dozen met spullen via een containerschip. Het blijft allemaal kleinschalig en informeel. We zijn geen stichting en willen dat ook niet worden. Ter plekke kijken we steeds waar hulp het hardst nodig is. Het lijken druppels op een gloeiende plaat, maar de directe hulp die geboden kan worden is veel meer dan dat. Het geld dat we zelf opzijzetten en de donaties – groot of klein – van familie, vrienden en kennissen nemen we mee naar Gambia. Iedere cent wordt daar besteed.
Een vraag van de parochie
Niet zo lang geleden benaderde pastoor Schaepman me met de vraag of ‘ons project’ misschien een doel voor de parochiële Vastenactie zou kunnen zijn. Die vraag overviel me eerlijk gezegd een beetje. Toch bracht het ons ook aan het dromen over wat er allemaal niet mogelijk kan worden gemaakt.
Een kliniek zonder werkende apparatuur
Zo bezochten we dit jaar een klein kliniekje in een buitenwijk van Serekunda.
Er stond een koelkast… kapot.
Een bloeddrukmeter… kapot.
Behandelapparatuur… kapot.
Eigenlijk was niets wat er stond nog bruikbaar.
Ook gingen we langs bij het kliniekje in “ons dorp”, waar vrouwen hun kindje kunnen krijgen. Veel van deze vrouwen hebben nog niet eens kleertjes voor hun pasgeboren kindje…
Gelukkig breit de groep EVA – een groep ijverige Esterse vrouwen – al twee jaar voor ons project de mooiste dekentjes, mutsjes, jasjes en sokjes. Maar de kliniek heeft ook dringend behoefte aan verbandmiddelen.
Het koor zonder orgel
Een ander bijzonder verhaal gaat over Christopher, de tuinman van ons hotel in Gambia. Hij is dirigent van het koor van de katholieke kerk Star of the Sea. Helaas heeft het orgel de geest gegeven. Voor hem is het onmogelijk om zelf een nieuw orgel aan te schaffen. Jules en ik hebben een repetitie van het koor bijgewoond en alleen al van het enthousiasme van de zangers en zangeressen word je blij. Dan gun je hen zo’n vervangend orgel van harte. Christopher is tenslotte ook een beetje mijn collega.
Kinderen zonder schoenen
En dan is er nog Farato. Daar wachten zo’n zestig kinderen op een paar schoenen. Zij krijgen les van Awa Jobe, een onbetaalde onderwijzeres uit de gemeenschap zelf. Vijf dagen per week geeft zij deze kinderen les pro Deo; ze leert hen lezen, schrijven en rekenen omdat dat hen een kans geeft om later verder te komen in het leven.
Kleine hulp, groot verschil
Niet alles kan opgelost worden en niet alles kunnen wij regelen. Maar we proberen wel praktische solidariteit te tonen met mensen die het minder hebben dan wij. Soms kan iets kleins al een groot verschil maken. Met een frietpan kan iemand bijvoorbeeld een klein restaurantje beginnen en met een klein startkapitaal kan een eigen bedrijfje ontstaan.
Dromen kunnen werkelijkheid worden
Met uw bijdrage aan de parochiële Vastenactie helpt u om een paar van onze dromen – of eigenlijk hun dromen – waar te maken. Hartelijk dank.
Geld overmaken kan nog steeds naar: NL49 RABO 0117 1025 20 ten name van Parochie H. Elisabeth, vastenactie 2026.
